Antiochia Syryjska

(fizis. Antakya na granicy Syrii i Turcji). Najbardziej znane spośród 16 miast o tej nazwie, założone przez jednego z wodzów Aleksandra dla uczczenia jego ojca, Antiocha, położone nad rzeką Orontes i posiadające własny port morski. Stolica prowincji w czasach rzymskich, trzecie co do znaczenia miasto imperium, sławne jako ośrodek kultury. Znajdowała się tu prężna gmina żydowska. Wyznawcy Chrystusa z Jerozolimy, położonej o 485 km stąd, schronili się w tym mieście po śmierci Szczepana. Od tego czasu datuje się rozwój w Antiochii jednego z największych i najaktywniejszych Kościołów wczesnego chrześcijaństwa. Wielu mieszkańców miasta, w tym również Greków, uwierzyło w Chrystusa i tu właśnie po raz pierwszy wyznawcy nowej religii zostali nazwani chrześcijanami. Z Jerozolimy wystano Barnabę, by potwierdził wiadomości, dochodzące z Antiochii. Ten, odszukawszy Pawła, nauczał z nim razem przez rok "wielką rzeszę ludzi". W jakiś czas później antiocheński Kościół wysłał Pawła i Barnabę na pierwszą wyprawę misyjną na Cypr i do innych miejscowości. Potem Paweł niejednokrotnie odwiedzał Antiochię, a tamtejszy Kościół był najprężniejszy po Kościele jerozolimskim. Trzęsienie ziemi zniszczyło miasto w 526 roku po Chr.

Dz 11,19-26; 13,1; 15,35.

Słownik Miejsc Biblijnych v1.91 (c) 1999-2000