Achab

siódmy król Izraela (około 874-853 przed Chr.). Rządy sprawował w stolicy Samarii. Trzy razy wyruszał na wojnę przeciwko Syrii i za trzecim razem zginął. Rządy jego należy zaliczyć do udanych, choć Stary Testament przedstawia go jako władcę niegodziwego, który prowokował gniew Boży częściej niż jego poprzednicy. Poślubi) Izebel, córkę króla Sydończyków, i zaczął slużyć Baalowi, ich bogu.

Doprowadził tym do konfliktu z prorokiem Eliaszem. Na górze Karmel Achab oglądał współzawodnictwo Eliasza z prorokami Baala oraz jego wielkie zwycięstwo dla Boga. Kiedy Achab doprowadził do śmierci Nabota, aby przejąć jego winnicę, Eliasz to rozgłosił. Achab zginął w bitwie pod Ramot w Gileadzie. Była to kara Boża za grzech.

1 Krl 16,29-34; 18; 21; 22

Słownik Postaci Biblijnych v1.91 (c) 1999-2000