Kościół – Ostateczny Cel Wszechświata

BÓG JEST PANEM HISTORII

Niewielu świeckich historyków rozumie znaczenie i cel historii. Potrafią rejestrować i porządkować postacie i wydarzenia, które przypuszczalnie stanowią jakiś surowy materiał, lecz mają niewielkie pojęcie lub wcale go nie mają, jak je wyjaśnić, czy też jak określić ich znaczenie. Niektórzy znani historycy sami się do tego przyznają. Na przykład, G. N. Clark, w swoim inauguracyjnym przemówieniu na uniwersytecie w Cambridge, powiedział tak: „W historii nie ma żadnej tajemnicy ani planu do odkrycia”. Andre Maurois, francuski biograf, krytyk i powieściopisarz, jest zdania, że „wszechświat jest obojętny. A kto go stworzył? Dlaczego żyjemy na tym małym zlepku błota wirującego w nieskończonej przestrzeni? Nie mam o tym najmniejszego pojęcia i jestem całkowicie przekonany, że nikt nie ma…” Inne autorytety, może mniej szczere, również czują zakłopotanie, gdy mówi się o celu i przyczynie istnienia ludzi i wydarzeń, o których piszą.

ISTNIENIE NIEZGŁĘBIONĄ TAJEMNICĄ DLA STAROŻYTNYCH

Starożytni Grecy traktowali historię jako zamknięte koło lub nieustannie powtarzający się cykl, dlatego też uważali, że historia nie zmierza do jakiegoś szczególnego celu i nie realizuje żadnego określonego zamierzenia ani rozmyślnego zadania. Istnienie było dla nich niezgłębioną tajemnicą. Podobną filozofię przyjmuje większość współczesnych, świeckich kronikarzy. Nie wiedzą, czym jest istnienie. Dla nich i dla większości świata historia to tylko następujące po sobie bezsensowne kryzysy. Według nich historia nie ma celu i konkretnego zadania do wypełniania. Nie wiedzą, dlaczego ludzie żyją, i jaki sens ma istnienie ludzkości. Cały byt to ogromna, niezrozumiała zagadka. Ich filozofia historii jest filozofią niewiedzy, zawodu i rozpaczy.

WSZECHŚWIAT NIE MA CELU DLA WSPÓŁCZESNYCH

W czasach współczesnych dobrze jest znana filozofia Jean Paula Sartre’a, Francuza, który twierdził, że każdy człowiek żyje w nieprzenikalnym pomieszczeniu jako wyizolowana jednostka we wszechświecie pozbawionym celu. Ponieważ nie możemy dowiedzieć się, kim jesteśmy, skąd pochodzimy czy dokąd zmierzamy, i ponieważ nie rozumiemy przeszłości ani nie mamy nadziei na przyszłość, znaczenie ma jedynie obecna, pulsująca życiem chwila. Ważne jest i ma znaczenie tylko to, co robimy teraz. Odległe cele nie mają wartości. Stąd też poświęcanie czasu teraźniejszości na korzyść przyszłości nie ma sensu i jest wręcz głupie. Z tej filozofii zrodziło się pokolenie żyjące teraźniejszą chwilą, pokolenie, które nie może czekać. Dla tego pokolenia jedynym racjonalnym celem istnienia jest przyjemność chwili. „Dalej, tańczmy, nie ograniczajmy radości!” „Jedzmy, pijmy, bo jutro pomrzemy” (1Kor 15,32).

Pokolenie młodych ludzi wkroczyło w tę egzystencjonalną filozofię rozwiązłości i bezsensu, a brak nadziei w naturalny sposób przerodził się w gwałtowną przemoc, podpalanie, grabież, siejąc śmierć i zniszczenie w miastach i ośrodkach uniwersyteckich na całym świecie. Nagle, prawie z dnia na dzień społeczeństwo zostało opanowane przez bezprawie, zbrodnie, zamieszki, morderstwa i obłęd używania narkotyków. Jest to wynik szerzenia się filozofii niewiedzy w odniesieniu do przeszłości i braku nadziei na przyszłość.1

BIBLIA — JEDYNE NIEOMYLNE ŹRÓDŁO WIEDZY

Przeciętny historyk nie ma pojęcia, jakie znaczenie ma historia, ponieważ pomija jedyne nieomylne źródło — Biblię. Dla większości ludzi, włączając w to historyków, centralnym punktem historii, w dowolnym wieku lub okresie, jest jakieś imperium lub kraj o największym zaludnieniu, zajmujący największe terytorium, posiadający największe zasoby materialne, chełpiący się posiadaniem największej i niepokonanej siły militarnej. Dla większości z nas treścią historii jest rola, jaką odgrywały wielkie mocarstwa w przeszłości, włączając w to główne postacie polityczne, wojskowe i finansowe z nimi związane. A więc ludzie, tacy jak faraonowie, jak Nebukadnesar, Aleksander Wielki, Cezar, Karol Wielki i Napoleon, wydają się być autentycznymi twórcami historii. Ci budowniczowie wielkich imperiów i ich następcy uważali siebie za architektów losu i twórców przeznaczenia. Wierzyli, że są centralnymi siłami tworzącymi historię i głównymi inicjatorami jej wydarzeń.

GOLGOTA — PRAWDZIWY CENTRALNY PUNKT HISTORII

Prawie cały świat, a historycy w szczególności, nie zrozumieli istoty historii, ponieważ jest tylko jedna prawdziwa filozofia historii posiadająca sens, a jest nią filozofia biblijna.2

Centralnym punktem historii nie są wielkie mocarstwa, takie jak Egipt, Babilon, Grecja, Rzym, czy nawet ich współczesne odpowiedniki, takie jak Rosja, Chiny, Stany Zjednoczone Ameryki lub nawet te, które się dopiero pojawią. Aby odnaleźć centralny punkt historii, należy pominąć wszystkie te wielkie mocarstwa i wielkie postacie z nimi związane, i znaleźć drogę do małego kraju, głównego punktu, będącego geograficznym centrum świata. W tym małym kraju jest niewielkie wzgórze zwane Golgotą, gdzie dwa tysiące lat temu Człowiek, zwany Jezusem, został ukrzyżowany. Autor wychodzi z założenia, że ta mała góra, w tym małym kraju, jest centralnym punktem całej historii, nie tylko tego świata, lecz także niezliczonej liczby galaktyk i wysepek wszechświata rozsianych w całym kosmosie od wieczności do wieczności.

KOŚCIÓŁ — GŁÓWNY PRZEDMIOT I CEL HISTORII

Ten Człowiek wiszący na zakrwawionym krzyżu wśród urągań i szyderstw przechodniów istniał „przed wszystkimi rzeczami” (Kol 1,17). Oznacza to, że już był zanim rozpoczęła się historia. On jest początkowym punktem historii, ponieważ „wszystko przez Niego powstało, a bez Niego nic nie powstało, co powstało” (Jn 1,13). A historia, która rozpoczęła się w Nim, została ukształtowana i jest kontrolowana przez Niego. „On podtrzymuje wszystko słowem Swojej mocy” (Hbr 1,3). Została ukształtowana i jest kierowana przez Niego dla jednego szczególnego, określonego celu. Ten szczególny cel i plan zawsze jest centralnym i decydującym czynnikiem historii w dowolnym jej okresie.

Każde wydarzenie w historii służy temu celowi. Nic nie jest z tego wyłączone, nawet jeśli jest to bardzo małe wydarzenie. Wszechświat wraz z naszą planetą został stworzony w jednym celu: aby dać ludziom odpowiednie miejsce zamieszkania.3 Ludzie zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga też w jednym celu: aby dać Synowi wieczną Współtowarzyszkę. Po upadku człowieka i daniu obietnicy odkupienia przez przyjście Mesjasza, został zrodzony mesjaniczny naród i był pielęgnowany, aby mógł przyjść Mesjasz. A Mesjasz przyszedł, by wypełnić tylko jeden jedyny zamiar: zrodzić Swój Kościół, i w ten sposób zdobyć dla Siebie Oblubienicę. Kościół — wywołani ze świata wszyscy odkupieni ludzie — jest głównym przedmiotem, celem nie tylko świeckiej historii, lecz również wszystkiego, czego Bóg dokonuje we wszystkich innych dziedzinach od wieków.

Zgodnie z takim punktem widzenia cała historia jest więc święta. Nie ma czegoś takiego jak świecka historia. Historia to po prostu „Jego dzieje” (gra słów w jęz. ang.: His-story – p. t.). Cały wszechświat współdziała z Bogiem w realizacji Jego celu, aby wybrać i przygotować Jego Kościół jako Wieczną Współtowarzyszkę dla Syna. Cały wszechświat jest podporządkowany temu celowi, ponieważ wszystko należy do Kościoła i istnieje dla jego dobra (1Kor 3,21-23). Bóg, który jest Panem historii, kieruje wszystkimi wydarzeniami, nie tylko na ziemi, ale i w całym wszechświecie, aby służyły Jego celowi doprowadzenia do dojrzałości, a ostatecznie do posadzenia na tronie wraz z Jego Synem nie aniołów czy archaniołów, ale Kościoła – Jego wybranej Oblubienicy.4 Ta wspaniała prawda została objawiona Pawłowi, który napisał: „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim (cały kosmos) ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują (Kościół), to jest z tymi, którzy według postanowienia Jego są powołani (Oblubienica)” (Rz 8,28).

MIŁOŚĆ — CENTRALNYM PUNKTEM WSZECHŚWIATA

Z tego można wywnioskować, że miłość jest centralnym punktem wszechświata i stanowi klucz do rozwiązania zagadki istnienia. W Swym odwiecznym planie Bóg powziął zamiar, że w pewnym okresie w przyszłości Jego Syn zdobędzie dla Siebie Wieczną Współtowarzyszkę, którą Jan w księdze Objawienia przedstawia jako „Oblubienicę, Małżonkę Baranka” (Obj 21,9). Następnie Jan mówi, że w odwiecznym Bożym planie ta Wieczna Współtowarzyszka ma dzielić tron z Oblubieńcem po uroczystości weselnej Baranka (Obj 3,21). Taki jest więc końcowy zamiar, ostateczny cel historii.

Zgodnie z tym, co jest napisane w liście do Rzymian 8,28, Kościół jest przedmiotem i wyjątkowym motywem całego dzieła stworzenia. Z tego fragmentu Pisma Świętego dowiadujemy się wyraźnie, że wszystko, co Bóg czynił od samego początku, było nakierowane na Kościół. Jedynie to odkrywa w pełni tajemnicę historii i sprawia, że można ją zrozumieć.5 Nie należy spodziewać się, by jakiś świecki historyk to zrozumiał. Lecz jeśli nasze rozumienie Rzymian 8,28 jest właściwe, to z powodu Kościoła „słońca i księżyce powstają i bledną”, z powodu Kościoła gwiezdne galaktyki wypełniają niebo; z powodu Kościoła wszechświaty poruszają się w przestrzeni; z powodu Kościoła ziemskie królestwa powstają i upadają (Ps 75,7-8; Ps 105).

Dlatego nie z powodu własnej ważności pojawili się faraon, Nebukadnesar, Dariusz, Sancheryb i inni. To jest główną treścią zapisu w księdze Izajasza 10,5-14. Królowie ci odegrali wielką rolę jedynie w połączeniu z Bożym planem dla mesjanicznego narodu, z którego miał wywodzić się Mesjasz. Pewnego dnia zrozumiemy, że nie tylko wydarzenia opisane w Biblii, ale wszystko, co wydarzyło się od samego początku, było nakierowane na jeden jedyny, cel – na ostateczne zdobycie i przygotowanie Oblubienicy. W swej książce „Poradnik Biblijny” (The Bible Handbook) Henry stwierdził, że „Stary Testament to dzieje narodu. Nowy Testament to dzieje Człowieka. Naród został powołany do bytu i wychowany przez Boga, by zrodzić Człowieka na ten świat”.

Lecz po co przyszedł ten Człowiek? Przyszedł, by umrzeć – umrzeć i wstać z martwych (Jn 12,27). A jaki był cel tego wszystkiego? Zazwyczaj odpowiada się, że On umarł i zmartwychwstał, by zbawić świat.

OGRANICZONE PRZYJMOWANIE NIEOGRANICZONEGO DZIEŁA

Ktoś może się zdziwić, gdy powiem, że według mnie odpowiedź ta jest zbyt uproszczona, i że nie obejmuje wszystkich aspektów związanych z Jego przyjściem. Prawdą jest, że Jego śmierć i zmartwychwstanie zapewnia zbawienie dla całej ludzkości. Nie został wyłączony z tego żaden człowiek z pokolenia Adama. „On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata” (1Jn 2,2). Wszyscy, którzy narodzili się lub kiedykolwiek narodzą, od zarania historii ludzkości aż do skończenia wieków, są objęci wszechobejmującą odkupieńczą Bożą miłością. Lecz od samego początku Bóg także wiedział, że tylko wybrana garstka ludzi przyjmie możliwość zbawienia. Sam Jezus wyjaśnił to wyraźnie w Ew. Mateusza 7,13-14: „Albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota, i niewielu jest tych, którzy ją znajdują”.

Skoro Bóg od początku wiedział, że końcowym wynikiem całego Jego dzieła stworzenia, włączając w to plan zbawienia, będzie stosunkowo mała garstka ludzi, to można przyjąć, że ta mała grupka była obiektem wszystkich wcześniejszych Bożych planów, zamiarów i przedsięwzięć stwórczych.6 Z tego wynika, że wszechświat został stworzony dla tej małej grupy ludzi. Dla nich zostali stworzeni mieszkańcy zewnętrznego, niewidzialnego świata (Hbr 1,14). Dla nich powstała ziemia i wszechświat. Dla nich zostało stworzone pokolenie Adama. By ich sobie pozyskać na własność, Sam Bóg wkroczył w bieg historii przez Inkarnację. A ta mała grupa ludzi nazywa się Kościołem, Oblubienicą i Małżonką Baranka (Mt 16,18; Obj 21,9).7

OBLUBIENICA — KOŃCOWY PRODUKT WSZYSTKICH WIEKÓW

Pogląd ten jest jeszcze bardziej poparty tak zwanym „argumentem końcowym”.8 Jeśli ktoś chce poznać znaczenie i cel historii, musi patrzeć na koniec, na produkt końcowy, na ostateczny rezultat. Ponieważ proroctwo jest historią napisaną z wyprzedzeniem, a więc końcowy rozdział historii znajduje się w Księdze Objawienia. Gdy czytamy ostatnie strony tej księgi, to cóż wyłania się jako końcowy produkt wszystkich wieków? Tą jedną jedyną rzeczą jest Wieczna Współtowarzyszka Boga-Człowieka. Końcowym i ostatecznym wynikiem i celem wszystkich wydarzeń od zarania dziejów aż do skończenia wieków, dokończonym dziełem wszystkich wieków, jest nieskalana Oblubienica Chrystusa, połączona z Nim w błogosławieństwie małżeństwa na uroczystości weselnej Baranka i posadzona ze Swym Niebiańskim Oblubieńcem na tronie wszechświata — rządząca i władająca razem z Nim nad ciągle powiększającym się i rozszerzającym Królestwem. Bóg wkroczył w bieg historii dla tego jednego celu, aby powołać Jego Umiłowaną (Obj 19,6-9; 21,7.9.10).

Dlatego też Kościół, i tylko Kościół, stanowi wyjaśnienie wydarzeń historii i jest jej kluczem. Kościół, obmyty krwią i bez skazy, jest centralnym punktem, powodem i celem wszystkich stwórczych dzieł Boga. Historia jest więc tylko służebnicą Kościoła, a narody świata są tylko kukiełkami poruszanymi przez Boga po to, by Jego Kościół mógł osiągnąć cel (Dz 17,26). Całe Stworzenie nie ma żadnego innego celu. Historia nie ma innego zadania. Przed powstaniem świata aż do nastania wieczności Bóg ciągle działał, by osiągnąć jeden najwyższy cel, by nastąpiły wspaniale zaślubiny Jego Syna, uroczystość weselna Baranka.

NIEBIAŃSKIE ZAŚLUBINY I POCZĄTEK WIECZNEGO DZIEŁA BOŻEGO

Podobnie jak to było z Adamem, Bóg stwierdził, że nie jest rzeczą dobrą, aby Jego Syn był sam. Od samego początku Bożym planem i zamiarem było, by z rozdartego boku Jego Syna powstała Wieczna Współtowarzyszka, która by mogła zasiąść u Jego boku na tronie wszechświata jako godna partnerka, równa Mu w prawach.9 Aby dzieliła z Nim Jego niezależną władzę i autorytet nad Jego wiecznym Królestwem. „Nie bój się mała trzódko, gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łk 12,32). „Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze Mną na Moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem Moim na Jego tronie” (Obj 3,21).

Otrzymać królestwo — znaczy coś więcej niż przyswoić sobie zasady i etykę królestwa. Te rzeczy stanowią tylko jakiś jeden etap. Otrzymać królestwo — oznacza być królem i mieć władzę nad królestwem. Paweł poświadcza i potwierdza w swoim liście do Koryntian, że istotnie taki jest wspaniały Boży zamiar dla Kościoła (1Kor 6,2-3). „… Czy nie wiecie, że aniołów sądzić będziemy?” A jest to zaledwie przedsmak tego, co Jezus miał na myśli, mówiąc: „Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś” (Jn 17,22).

Fakt posiadania królestwa i władzy nie jest pustą, bez treści, fikcyjną czy symboliczną rzeczą. Nie jest to wymysł wyobraźni. Kościół, Oblubienica, Wieczna Współtowarzyszka ma zasiąść wraz z Nim na Jego tronie. Jeśli Jego tron jest rzeczywisty, wówczas tron Oblubienicy nie może być fantazją. Żaden ze współdziedziców nie może nic uczynić sam (Rz 8,17).

Możemy nie wiedzieć, dlaczego upodobało się Ojcu dać małemu stadku królestwo. Możemy nie wiedzieć, dlaczego Chrystus wybiera dzielenie się Swym tronem i Swą chwałą ze zbawionymi ludźmi. Wiemy tylko, że On dokonał wyboru, aby tak było, i że to sprawia Mu przyjemność.

Dlatego też od zarania dziejów, wszystko, co poprzedza uroczystość weselną Baranka, jest tylko przygotowaniem i wprowadzeniem. Dopiero potem zacznie odsłaniać się Boży plan na całą wieczność. Bóg nie może rozpocząć realizacji Swego ostatecznego i najwyższego dzieła, rozciągającego się na całą wieczność, dopóki Oblubienica nie zasiądzie na tronie ze Swym Umiłowanym i Panem. Aż do owej chwili cały wszechświat będący pod władzą i kontrolą Syna jest nakierowany przez Boga na jeden cel — przygotować i wykształcić Oblubienicę. Zaprawdę, Bóg jest Panem historii.

Paul E. Billheimer


Przypisy

1) Filozofia niewiedzy w odniesieniu do przeszłości i beznadziejności w odniesieniu do przyszłości znajduje swoje odbicie i wyraz w poglądach niektórych współczesnych biologów i psychologów. W swojej książce „Przypadek i konieczność” (Chance and Necessity) Jacques Monod, francuski specjalista w dziedzinie biologii molekularnej, twierdzi, że człowiek zawdzięcza swoją egzystencję szansie zderzenia najmniejszych cząstek kwasu nukleinowego i protein w ogromnej „poprzedzającej życie mieszaninie”.

Dr Francis Schaefer w książce pt. „Powrót do wolności i godności”, cytowanej na łamach tygodnika „Newsweek”, powtarza stwierdzenia Monoda, że „wszelkie życie jest rezultatem zadziałania czystego przypadku i niezbędnych warunków”. Monod dochodzi do wniosku, że człowiek jest samotny (jeśli chodzi o sprawę Osoby Najwyższego) w ogromnym, pozbawionym uczuć wszechświecie, z którego wyłonił się tylko przez przypadek. Nigdzie nie można odcyfrować jego przeznaczenia ani jego powinności. W książce dr Schaeffera powiedziane jest, że Monod jest przekonany, iż „człowiek jest rezultatem czegoś bezosobowego, czasu oraz przypadku”.

Jeśli przyjąć to za prawdę, wówczas człowiek jest równie bezosobowy jak każda inna cząstka, wszechświata i nie ma od niej większej wartości. Dlatego więc nie ma moralnej różnicy pomiędzy ścięciem drzewa a zniszczeniem ludzkiej istoty. Jeśli istota ludzka w istocie nie różni się od drzewa, wówczas jej przyszłość również się niczym nie różni. Istnienie dla człowieka jest tak samo bez znaczenia jak istnienie dla drzewa, i w ten sposób wartość człowieka zostaje zredukowana do zera. Końcowym rezultatem jest bezsens i beznadziejność. Według dr Schaeffera to właśnie wywołało rebelię studentów w Berkeley, i, jak można wywnioskować, w wielu innych ośrodkach akademickich w USA i na świecie. Gdy człowiek niszczy Boga, niszczy również siebie. Ateizm jest samobójczy.

2) Ten punkt widzenia jest zręcznie wyrażony przez Ericha Sauera: „Jako Stwórca kierunku dążenia historii i Władca nieba i ziemi (Bóg) kieruje procesami wszechświata. Dlatego też, jako Pan historii, On, i tylko On, może wyjaśnić historię… Stąd Biblia jest ‘Księgą ludzkości’, kluczem do wydarzeń świata. Wszelkie zrozumienie ludzkich spraw wynika ze stosunku do niej” (Od wieczności do wieczności – From Eternity to Eternity).

„Cała historia jest niezrozumiała bez Chrystusa” (Ernest Renan).

3) Wszystkie konserwatywne komentarze są zgodne z tym, że biblijny opis stworzenia podkreśla, że człowiek jest celem i koroną procesu stworzenia. Nawet Nietsche powiedział: „Człowiek jest przyczyną istnienia świata” (Erich Sauer: Król ziemi –The King of the Earth).

Jeśli chodzi o opis stworzenia z księgi Genesis, Leonard Verduin powiada: „Oczywistym wnioskiem jest, że od najwcześniejszych początków Bóg był zainteresowany osiągnięciem punktu kulminacyjnego w człowieku. Wszystko, co było przedtem, było wyczekiwaniem, przygotowaniem na tego, który będzie dzierżył władzę, człowieka. Człowiek jest przedstawiony jako korona i zwieńczenie całego stwórczego przedsięwzięcia Wszechmocnego, człowiek jest celem, na którego wszystko jest nakierowane. Prawdziwie, Biblia nie mówi źle o człowieku: ‘nieco mniejszy od Boga’ (little less/lower than God – wg niektórych tłumaczeń ang. np. NLT, RSV, NJB, NAB i inn.).

4) Watchman Nee wskazuje, że Kościół jest teraz ciałem Chrystusa, lecz będzie Jego Oblubienicą po uroczystości weselnej Baranka (Kościół pełen chwały – The Glorious Church).

5) Twierdzenie wyrażone w tym fragmencie było podważane w oparciu o to, że „zbyt wiele zostało zbudowane na jednym wierszu wyjętym z kontekstu”.

Autor uznaje wartość takiej krytyki, ponieważ użyte przez tłumaczy słowo „wszystko” w Rz 8,28 w oryginale nie jest słowem używanym gdzie indziej dla oznaczenia kosmosu.

Twierdzenie, że jeśli „pewne” rzeczy współdziałają dla dobra Kościoła, wówczas „wszystko w całym wszechświecie” musi również współdziałać w tym samym celu — jest koniecznym i bezspornym następstwem doktryny monoteizmu.

Jeśli jest tylko jeden Bóg i jest On najwyższy, wówczas wszystkie Jego zamiary i działania są skoordynowane i nakierowane na ten jeden cel. Tylko wówczas, gdyby istniała konkurencyjna władza lub gdyby panowanie było podzielone, mogłoby wystąpić krzyżowanie się interesów i zamiarów. To wywołałoby chaos. Dlatego, jeśli jest tylko jeden najwyższy Bóg we wszechświecie, wówczas wszechświat jest uporządkowany. Jeśli wszechświat jest uporządkowaną harmonijną i posiadającą ład całością, wówczas wszystkie okoliczności i zdarzenia we wszechświecie współdziałają ku jednemu i temu samemu celowi.

To, że wszechświat jest uporządkowany, kierowany jedyną najwyższą władzą, wynika z takich fragmentów Pisma Świętego, jak np. Psalm 103,19: „Pan na niebiosach utwierdził Swój tron, a Królestwo Jego panuje nad wszystkim”. Ta prawda jest tematem zarówno Psalmów, jak i proroków, i biegnie poprzez całe Pismo od Genesis do Objawienia. To oznacza, że cały wszechświat jest jedną, uporządkowaną całością, harmonijną jednostką, kosmosem.

6) Autor wierzy, że będzie niezliczona liczba zbawionych (Obj 7,9). Określenie „mała grupka” i „maleńka resztka” są używane dla względnego porównania z liczbą tych, którzy doświadczyli lub doświadczą wyboru w ciągu dnia zbawienia. Jeśli niezliczone miliony tych, którzy umarli w dzieciństwie i przed narodzeniem, będą zaliczone do zbawionych, tak jak w to wierzymy, wówczas prawdą jest powiedzenie, że „ostateczna proporcja potępionych do zbawionych nie będzie większa, niż proporcja pensjonariuszy więzień do całego społeczeństwa”.

7) Autor wierzy, że Kościół obejmuje wszystkich zbawionych od stworzenia do wieczności.

8) Przemysł samochodowy dostarcza pouczającego przykładu tego, co jest określane „argumentem końcowym”. Najpierw samochód był tylko koncepcją, ideą, marzeniem w umyśle człowieka. Lecz ta idea dała początek wielkiemu przedsięwzięciu. Aby wyprodukować samochód, olbrzymie zespoły budynków zajmujących tysiące hektarów ziemi zostały wzniesione za astronomiczną cenę. Te fabryki zostały napełnione wymyślnymi maszynami, narzędziami i wyposażeniem wymagającym niesłychanych kapitałów. Przedsięwzięcie wymaga użycia niezliczonych ilości rozmaitych surowców zgromadzonych z całego świata w proporcjach, które wstrząsają wyobraźnię. Te przemysłowe zespoły zatrudniają miliony mężczyzn i kobiet od inżynierów do robotników na linii montażowej. To wszystko dzieje się z powodu jednego i tylko jednego: z powodu małego samochodu. Gdy po raz pierwszy mały pojazd opuszcza linię montażową, cel tego ogromnego skupiska wielu gałęzi przemysłu staje się doskonale oczywisty. Wszystko, co działo się przedtem, włączając w to ogromne nakłady pieniężne, przetwarzanie surowców dające olbrzymie ilości odpadów, wszystko, począwszy od deski kreślarskiej do ostatniej śrubki, zostaje wyjaśnione i wytłumaczone przez jedną i tylko jedną rzecz, a mianowicie: istnienie samochodu. Ten mały pojazd jest kluczem otwierającym tajemnicę wszystkiego, co działo się przedtem.

9) Prawnie — tzn. „dozwolone, wprowadzone lub ustanowione przez wyrok sędziego lub sądu” (Webster’s New World Dictionary). Równość, o której się tutaj mówi, jest równością udzieloną. Chociaż jest to równość udzielona, tym nie mniej jest w pełni uznawana i przestrzegana jak gdyby była równością oryginalną. Ta udzielona równość jest niewątpliwie zawarta w wyrażeniu „współdziedzic” (Rz 3,17). Według prawa współdziedzic nic nie może uczynić sam bez pozostałych współdziedziców.

Podziel się tym artykułem

Dodaj komentarz