Sekta Nazarejczyków

W artykule zatytułowanym „Czy w Kościele istnieją sekty?”, zamieszonym w L’Osservatore Romano, wyd. polskie 11(197)1997, str. 45-58, arcybiskup Christoph Schónborn, Ordynariusz Wiednia, tak opisuje naturę sekty:

W języku religijnym, który bardziej adekwatnie (i dlatego bardziej precyzyjnie) opisuje to zjawisko, sekta to ugrupowanie, które oderwało się od wielkich Kościołów, Kościołów masowych. Często sekty zachowują wybrane wartości, idee religijne i formy życia wspólnot kościelnych, od których się oderwały. Te pierwotne elementy zostają w nich jednak wyniesione do rangi absolutu, wyizolowane i ujęte w ramy życia wspólnotowego, które zrywa wszelkie więzi z pierwotną społecznością i zabiega przede wszystkim o zachowanie i obronę samej siebie. W powiązaniu z tymi podstawowymi elementami można jeszcze wymienić następujące cechy charakterystyczne sekt: irracjonalne idee religijne (na przykład oczekiwanie bliskiego końca świata); odrzucenie wszelkiego porozumienia duchowego z osobami myślącymi inaczej; przesadny entuzjazm w przedstawianiu i realizowaniu własnej wizji; agresywny prozelityzm i przesadne poczuciem misji w stosunku do świata, traktowanego pogardliwie; kategoryczna wiara w możliwość zbawienia jedynie ograniczonej liczby ludzi, należących do danej grupy.

Poniżej zestawiam kryteria księdza arcybiskupa z rzeczywistością pierwotnego chrześcijaństwa, opartego na nauce Pana Jezusa Chrystusa i apostołów.

  1. sekta to ugrupowanie, które oderwało się od wielkich Kościołów, Kościołów masowych
    I odpowiedzieli im Faryzeuszowie: Czy i wy jesteście zwiedzeni?
    Czy kto uwierzył w niego z książąt albo z Faryzeuszów?
    Tylko ten gmin, który nie zna zakonu; przeklęci są.
    Jan. 7:47-49
  2. Często sekty zachowują wybrane wartości, idee religijne i formy życia wspólnot kościelnych, od których się oderwały.
    Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze.
    Wszystko więc, co by wam powiedzieli, czyńcie i zachowujcie, ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią.
    Mat. 23:2-3
  3. W powiązaniu z tymi podstawowymi elementami można jeszcze wymienić następujące cechy charakterystyczne sekt: 
  • irracjonalne idee religijne (na przykład oczekiwanie bliskiego końca świata); 
    I oczekiwać Syna jego z niebios, którego wzbudził od umarłych, Jezusa, który nas ocalił przed nadchodzącym gniewem Bożym.
    1 Tes. 1:9-10

    …gdy się objawi Pan Jezus z nieba ze zwiastunami mocy swojej, W ogniu płomienistym, wymierzając karę tym, którzy nie znają Boga, oraz tym, którzy nie są posłuszni ewangelii Pana naszego Jezusa.
    2 Tes. 1:7-8
  • odrzucenie wszelkiego porozumienia duchowego z osobami myślącymi inaczej; 
    Kto nie jest ze mną, jest przeciwko mnie, a kto ze mną nie zbiera, rozprasza.
    Mat. 12:30
    Albo jaka zgoda między Chrystusem a Belialem, albo co za dział ma wierzący z niewierzącym?
    2 Kor. 6:15
  • przesadny entuzjazm w przedstawianiu i realizowaniu własnej wizji; 
    I oto teraz, zniewolony przez Ducha, idę do Jerozolimy, nie wiedząc, co mnie tam spotka,
    Prócz tego, o czym mnie Duch Święty w każdym mieście upewnia, że mnie czekają więzy i uciski.
    Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.
    Dz.Ap. 20:22-24


    A uczyniwszy bicz z powrozków, wszystkich wygnał ze świątyni, i owce i woły: a tym, co pieniędzmi handlowali, pieniądze rozsypał i stoły poprzewracał;
    A tym, co gołębie sprzedawali, rzekł: Wynieście to stąd, a nie czyńcie domu Ojca mego domem kupieckim.
    I wspomnieli sobie uczniowie jego, iż napisano: Żarliwość o Dom Twój pochłonęła mnie.
    Jan. 2:15-17
  • agresywny prozelityzm i przesadne poczucie misji w stosunku do świata, 
    I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście dobrą nowinę wszystkiemu stworzeniu.
    Mar. 16:15

A gdyby kto was nie przyjął i nie słuchał słów waszych, wychodząc z domu lub z miasta tego, strząśnijcie proch z nóg swoich. Zaprawdę powiadam wam: Lżej będzie w dzień sądu ziemi sodomskiej i gomorskiej niż temu miastu. Mat. 10:14-15

  • w stosunku do świata, traktowanego pogardliwie; 
    Nie miłujcie świata ani rzeczy, które są na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.
    Bo wszystko, co jest na świecie, pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha życia, nie jest z Ojca, ale ze świata.
    1 Jan. 2:15-16
  • kategoryczna wiara w możliwość zbawienia jedynie ograniczonej liczby ludzi, należących do danej grupy.
    Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.
    Mar. 16:16

    Poganie słysząc to, radowali się i wielbili Słowo Pańskie, a wszyscy ci, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli.
    Dz.Ap. 13:48

Do opisanych w Piśmie Świętym naśladowców Jezusa przytoczone przez księdza arcybiskupa kryteria „pasują jak ulał”, nie zostawiając cienia wątpliwości, że chrześcijaństwo mogło być w swych początkach uznawane za sektę. I rzeczywiście tak było, jak świadczy wypowiedź oficjalnych przedstawicieli ówczesnego wielkiego Kościoła o apostole Pawle: 

Albowiem znaleźliśmy tego męża zaraźliwego i wszczynającego rozruch między wszystkimi Żydami po wszystkim świecie, i herszta tej sekty Nazarejczyków.
Dz.Ap. 24:5

Podobnie i dzisiaj chrześcijanie, nie należący do ugrupowań, których jedynym argumentem, jest fakt, że są wielkie (por. Obj. 17:5), bywają określani przez ich przywódców jako sekciarze i zwalczani z wielkim zapałem, jak to zresztą zapowiedział sam Pan:

Wyłączać was będą z synagog; owszem przyjdzie godzina, że każdy, kto was zabije, będzie mniemał, że Bogu posługę czyni.
Jan. 16:2

Paweł Lutze

Podziel się tym artykułem

Dodaj komentarz